آموزشگاه موسیقی یسناگاه

دَفّ، یکی از سازهای کوبه‌ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقه‌ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده‌اند و با ضربه‌های انگشت می‌نوازند این ساز از سازهای ضربی ایرانی شبیه به دایره ولی بزرگ‌تر از آن و با صدای بم‌تر است. چنان‌که از کتاب‌های موسیقی و نوشته‌ها و اشعار بر می‌آید، دردوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار می‌رفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار می‌بردند. در کتاب‌های لغت در معنی دف یا دایره می‌نویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقه‌ها آویزند در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو می‌کشیدند کلاف اصلی دف، بدنه‌ای استوانه‌شکل و کوتاه از جنس چوب است که در یک طرف آن استوانه، پوست حیوانات یا پلاستیک کشیده‌شده‌است (بهترین نوع دف، با پوست حیوانات و در فصل بهار ساخته می‌شود). ابتدا و انتهای قاب اصلی با برش زاویه‌دار (اصطلاحاً برش فارسی) به هم چسبیده می‌شوند و ضخامت یک سمت از کلاف با تراشیدن چوب کمتر شده و پوست با سریش روی این لبه می‌چسبد و با گل‌میخ محکم می‌شود.
ساختمان دف را می‌توان به اجزای زیر تقسیم کرد: کلاف اصلی ، پوست ، حلقه‌ها ، گل‌میخ‌ها
از نوازندگان به نام دف در ایران می‌توان بیژن کامکار و مسعود حبیبی را نام برد. صدا گرفتن از دف در استودیو کاری بسیار دشوار است. دف بیژن کامکار در گل صدبرگ و آتش در نیستان از جمله نمونه‌های موفق ضبط در استودیو می‌باشند.

دف

آپارات

تلگرام

اینستاگرام

44479102 - 44403857 - 44895963 - 44895893

تهران ، پونک ، بلوار میرزابابابی ، پلاک 82 ، جنب بانک رفاه ، طبقه 1

کليه حقوق اين سايت برای آموزشگاه موسیقی دهلوی محفوظ می باشد       طراحی و توسعه وب راشل